- 21 feb | So awake again. Think I have still the Omany time in my body.
- 19 feb | The races in the desert are over. We did à good job with @RSNT Also proud on my roomie @tonygallopin
- 18 feb | Follow @slotjohn à warrior on the road
- >> Meer Tweets
Rock 'n' roll in Luxemburg!
"Onderweg"
"Willen jullie een krentenbol of rozijnenbol" vraagt Joost vanaf de achterbank aan zijn bijrijders. De renner is deze vrijdag al vroeg onderweg naar de teampresentatie in Luxemburg. Buiten is het koud en vies, slaat de regen hard tegen de ramen en ligt er rond Bitburg zelf een dun pak sneeuw op de weg. Op de achterbank ontspant Joost zich, ingepakt tussen tassen, koffers en een fietsframe, deelt broodjes uit en speurt ondertussen naar een goede plek om koffie te drinken. De route, die in één rechte streep van Enschede naar Luxemburg loopt, is hem niet onbekend, afgelopen jaar reed hij meermaals naar het Groothertogdom. "Ergens bij de grens in de buurt moeten we wel koffie kunnen krijgen." De renner krijgt gelijk, een bocht verder duikt een typisch Duitse Gäststatte op. Binnen is het warm en ruikt het naar versgebakken broodjes en even later liggen drie Berliner bollen op het dienblad. De sfeer van een schoolreisje wordt aan tafel versterkt door de grappen en grollen die heen en weer vliegen. Joost geniet duidelijk van de laatste momenten rust voordat het gekkenhuis rond de presentatie losbarst.
"Aankomst"
Het hotel van het team ligt aan de Boulevard du Rock and Roll in het grensplaatsje Esch sur Alzette. Tot voor kort was het nog een oud en smerig industriegebied, maar inmiddels roken de schoorstenen niet meer en is het een modern quartier geworden. Aan de overkant van het gloednieuwe hotel een groot overdekt winkelcentrum, schuin achter is het uitzicht op een overblijfsel van zware industrie, half ingevallen fabriekshallen, een wirwar aan roestige pijpen, het vormt een prachtig contrast voor de presentatie van een team dat kracht, vernieuwing en overwinningsdrift wil uitstralen. Joost stapt uit de auto, haalt een enorme koffer uit de achterbak, "ik heb het zekere voor het onzekere maar genomen en wat extra spullen meegenomen", en zet zijn blauwe trainingsfiets in elkaar. De Trek Madone, zijn trouwe trainingsmaat afgelopen jaar, heeft zijn werk gedaan en gaat terug naar het team. Binnen wordt de renner verwelkomt door mensen van het team die zich over de fiets ontfermen. De Trek verdwijnt in een bezemkast en even is een glimp op te vangen van de nieuwe teamfiets, mat zwart frame en driekleur van Luxemburg. Dan gaat de deur snel weer dicht. In de lobby hangen al meerdere renners rond met de professionele en berustende houding van de sporter die weet dat wachten bij het beroep hoort. Onderuit gezakt, de benen gestrekt, spelend met iPad of telefoon.
Als iedereen aanwezig is geven persmannen Tim en Philipe een briefing aan de hand van het draaiboek. Per pagina is schematisch weergegeven hoe de dag zal verlopen. De teamcaptains moeten als eerste aan de bak. Zij staan om 15.00 uur de pers te woord in de kleine zaal. Ondertussen moeten de andere renners zich in kleedkamer omkleden in de casual outfit, een grijs vest, wit T-shirt en zwarte pantalon. Daarna zullen ze zich verzamelen in de hal van de Rockhal, zodat ook zij de pers te woord kunnen staan. Om 17.00 uur staat een generale repetitie van de officiële voorstelling op de agenda, gevolgd door een diner bij het pizzarestaurant verderop. Tot slot staat de grande finale om 19.45 uur. Met een "succes mannen" is de briefing voorbij en Joost stapt met zijn grote koffer de lift in. Buiten verzamelen de eerste journalisten zich. Ze zoeken beschutting tegen de koude wind die vrij spel heeft op het grote plein voor de muziektempel.
"Persconferentie"
Op het podium de vijf captains van het nieuwe Radioshack-Nissan-Trek team, Andy en Frank Schleck, Fabian Cancellara, Andreas Klöden en Chris Horner. Met teammanager Johan Bruyneel is het podium compleet. Ze zitten achter een grote tafel en beantwoorden bijna 40 minuten lang vragen. De conclusie is duidelijk, het team wil een belangrijke rol spelen in 2012 en proberen om elke koers te winnen. De Tour de France blijft voor Andy het doel van het jaar. Veertig minuten lang duurt de persconferentie, dan gaat het licht aan en de deuren naar de hal open. Journalisten zoeken in de drukte 'hun' renner en een aantal Nederlandse journalisten benaderen Joost. Nog steeds ontspannen staat hij ze te woord. Natuurlijk vragen ook zij naar de Tour de France. "Ik sta er niet voor de Giro op, dat is vaak al positief" legt hij uit. Beide koersen zijn moeilijk te combineren, een renner die de Giro rijdt is nog niet op tijd hersteld om de Tour te rijden. "Ik hoop in ieder geval een goed voorjaar te rijden en dan geselecteerd te worden voor de Tour. Ik rij in ieder geval grotendeels hetzelfde programma als vorig jaar, dat begint in Qatar." De Ronde van Oman slaat hij dit jaar over; "Daar komen meer klimmers voor over, in ieder geval voor die gevreesde klim op Green Mountain, naar de finish. Daarna rij ik als het goed is de Volta ao Algarve, Eroica en Tirreno."
Over de verwachtingen voor 2012 is Joost kort en duidelijk; "eigenlijk is wielrennen heel simpel, als je hard rijdt, rij je ook de grote koersen." De renner ziet zichzelf ondertussen als een vaste waarde in de ploeg. "Ik ben 30 en heb inmiddels de meeste koersen al wel eens gereden." Als gevraagd wordt of hij tevreden is met zijn prestaties tijdens de afgelopen Tour geeft Joost aan dat hij het gevoel heeft goed gereden te hebben. "Je ziet natuurlijk niet altijd in beeld wat ik heb gedaan, maar ik had een belangrijke rol, zorgen dat er geen gevaarlijke groepen wegreden in het begin, de hele dag de mannen uit de wind houden en natuurlijk bidons halen. Ik heb heel wat kilometers extra afgelegd en daar was de ploeg heel tevreden over." Toch was het wel een bijzondere Tour; "ik heb m gereden met Rasmussen en Menchov, als het dan goed liep reden we voor de top vijf, met de Schlecks reden we natuurlijk elke dag voor het podium. Dat legt meer druk op de schouders, niet alleen op mijn schouders, maar op de hele ploeg. We mochten geen steek laten vallen, maar ik vond het wel mooi. Zeker toen we een mooie etappeoverwinning pakten met een scenario dat we van tevoren hadden bedacht, prachtig!"
Als het gesprek afgelopen is loopt Joost nog wat rond in de Rockhal. Met een glimlach op zijn gezicht bekijkt het het hele mediacircus, ziet hoe journalisten met een doosje wijn, een gift van het team, onder de arm naar buiten lopen. Hij merkt dat het er, vergeleken met vorig jaar, een stuk ontspannender aan toe gaat. Dan komt een van de ploegleiders hem halen, tijd voor de repetitie van de teampresentatie in de grote zaal. Voor de muziektempel staan de eerste fans al in de rij, ze moeten nog een uur of drie geduld hebben voordat. Het lijkt ze niet te deren, ze staan straks wel helemaal vooraan, oog in oog met hun helden.
"Locomotief"
Vijfduizend fans, voorzien van lawaaierige oranje ratels, t-shirts van hun idolen, hier en daar een Leopardcap, ze worden doodstil als het zaallicht uitgaat en de spotlights op het podium aangaat, het teken dat de live tv-uitzending vanuit de Rockhal is begonnen Twee presentatoren maken wat geforceerde grapjes, filmpjes worden geprojecteerd op schermen in de zaal, Johan Bruyneel spreekt uit dat hij alle vertrouwen heeft in het team en dan is het tijd voor de onthulling. Het doek valt naar beneden en de silhouetten van twintig renners worden zichtbaar. Joost staat in het midden, rug recht, armen over elkaar en de blik strak naar voren. Ondertussen blazen grote speakers en muur van geluid uit over de zaal. Het ziet er indrukwekkend uit. In groepjes worden de renners naar voren gehaald. Het is de beurt van Joost om in de schijnwerpers te staan als de tijdritspecialisten naar voren geroepen worden.
"Als ik Joost Posthuma zie, dan moet ik denken aan een grote locomotief" introduceert een van de presentatoren de renner uit Enschede. "Moet ik bang voor je zijn" vraagt de andere presentator. "Nee, ik ben volgens mij lang niet zo gespierd als jij" krijgt hij als antwoord. Even later daagt Joost dezelfde presentator uit om eens mee te gaan met een scootertraining. "Jij op de fiets en ik op de scooter!" Twee minuten krijg de renner, dan is er een kort fotomoment en is de volgende ploeg aan de beurt. Bijna anderhalf uur lang staat hij rechtop op het podium, het eerste halfuur ontspannen, maar als het langer duurt, duidelijk geforceerd. "Auw, ik kreeg toch last van mijn rug!" zegt hij na afloop. Hij is niet de enige, als de kopmannen in de spotlights staan,is te zien hoe renners veelbetekenende blikken uitwisselen. Voor de fans mag het de pret niet drukken, die zijn inmiddels door het dolle heen omdat de broertjes Schleck met hun kopmannen en fietsen op het podium zijn verschenen. Eerlijk is eerlijk, hier zijn de 5000 fans voor gekomen. Ze slingeren met de Enovos ratels, scanderen leuzen, lachen luidkeels om de flauwe grappen van het presentatieduo.
Dan is het plots afgelopen, de frontman van de electroband Kraftwerk speelt een hedendaagse versie van hun bekendste nummer, Tour de France. Het grootste deel van de fans wacht het optreden niet af en dringt naar de uitgang. Een klein deel verzamelt zich aan de zijkant van het podium en wacht tot de renners uit de kleedkamer tevoorschijn komen. Na tien minuten komt ook Joost naar buiten. De renner laat zien dat hij een ervaren rot met koersinzicht is en wringt zich, met in zijn kielzog de broertjes Schleck en enkele andere renners, moeiteloos richting de VIP-ruimte. lang blijft hij niet hangen, een paar gesprekjes met gasten van Trek Nederland, een glas jus d'orange en dan neemt hij afscheid. Het bed roept na een lange vermoeiende dag. Morgen om kwart voor acht vertrekt de bus naar het vliegveld voor de vlucht naar Mallorca. Joost zwaait nog een keer, groet enkele teamgenoten en verdwijnt naar de overkant.
Kijk de teampresentatie terug!
Promofilmpje RTL Luxemburg, introfilmpje, volledige teampresentatie, de fietsen, het shirt.