Column

Einde seizoen (november 2005)

Het is nu donderdagmiddag 10 november. Ik heb er net een lekkere rit op de fiets opzitten. Onder deze heerlijke omstandigheden, krijg je totaal niet het idee dat de maand december alweer nadert. In deze maand is het dan ook altijd goed om terug te kijken en te gaan evalueren. Wat ging er goed en wat zou er zeker beter kunnen voor het volgende seizoen.

Mijn vorige stukje sloot ik af, toen ik de ronde van Duitsland moest beginnen. Nou ik heb daar ontzettend afgezien. Het viel niet mee om na de Tour en de daarbijhorende criteriums, weer de juiste benen te vinden voor de normale wedstrijden. De koers in Duitsland werd in erbarmelijke omstandigheden gereden. Maar achteraf gezien hadden we nog geluk gehad, want de week nadien was het gebied waar wij waren geweest totaal ondergelopen.

Na Duitsland stond eerst nog de GP Scherens in België op het programma, en nadien begon het naseizoen echt met GP Plouay. Ik moet zeggen dat ik wel goed uit Duitsland gekomen was, deze week diepgaan had mijn lichaam waarschijnlijk nodig om weer in de juiste vorm te geraken. Tijdens de wedstrijd in België had ik onwaarschijnlijk goede benen. Vanaf de zevende km al in de aanval, toen in de finale met nog zo'n dertig km te gaan een grote groep terug kwam met daarin mijn ploegmaat Sutherland kon ik me even sparen. Op anderhalve ronde voor het einde op het stijlste stuk van het parcours ben ik volle bak aangegaan en niet meer achterom gekeken. Met ruim twee minuten voorsprong won ik zo mijn tweede mooie koers dit jaar.

De week nadien stond echter alweer de volgende Pro Tour koers op het programma, de GP Plouay. Deze wedstrijd werd gereden op het voormalig WK parcours. Nadat de vroege vluchters waren ingelopen begon met nog zo'n vijftig km koers de finale echt. Het tempo schoot omhoog en de groep was dan ook opeens flink uitgedunt. Met nog 2 ronden te gaan heb ik maar eens mijn stoute schoenen aangetrokken en ben gedemareerd. Alleen de Duitser Wegmann sprong mee en zodoende zaten we opeens op kop in deze lastige koers. Lang duurde dit echter niet en deze koers draaide uit op een sprint met een uitgedund peloton.

Halverwege die week hadden we nog een bijeenkomst met de WK ploeg in Maastricht. Onder het genot van een heerlijk diner werd de te voeren tactiek doorgenomen. De dag erna hebben we het parcours van de Amstel gereden. Ruim zes uur met een gemiddelde van bijna 34 zorgde ervoor dat het slapen die avond zeker geen probleem was. Met de ronde van Polen voor de boeg zou de laatste stap worden gezet richting de goede WK vorm. Ondanks de slechte wegen en levensgevaarlijke plaatselijke ronden, ben ik slechts een keer gevallen. Met de lekke banden was het echter anders gesteld. Tijdens de laatste twee dagen zou het klassement worden gemaakt. Met zeer zware beklimmingen en noodweer werd deze finale gereden. Ik had een paar keer de pech om op ongelukkige momenten lek te rijden, op de zaterdag zelfs 6 keer. Hier was zelfs de neutrale wagen niet op voorbereid. De benen waren zeker niet slecht en met de nummers twee, drie en zes in de eindstand werd dit meteen het meest succesvolle rondje van 2005 voor de Rabobank.

De dag na Polen ben ik samen met Thomas gelijk doorgevlogen naar Madrid. Hier stond op de woensdag alweer het WK tijdrijden op het programma. Over de tijdrit kan ik kort zijn, gewoon bagger. Was het gevoel tijdens de eerste ronde nog goed, de rondetijd bracht mij gelijk weer met beide voeten op de grond. Was het de overgang van slechts 5 graden naar goed 33 graden de oorzaak? Het antwoord weten we niet, dus maar snel deze dag vergeten. 

De vrijdag kwamen de andere renners van de profs aan en hebben we samen nog even getraind op zaterdag. Op zondag stond de WK wegrit op het programma 275 km. Deze wedstrijd was gelijk de langste koers die ik ooit heb gereden. Nadat de Spanjaarden de koers openbraken, kon ik vrij gemakkelijk mee. Het enigste foutje in deze koers was dat onder impuls van Pieter een kopgroep ontstond terwijl hij moest passen. Gelukkig hadden meerdere landen niemand mee en werd dit gat vrij snel dichtgereden. Koos reed een fantastische finale die echter jammer genoeg niet beloond werd met een podium plek.

Na het WK nog drie grote koersen gereden namelijk Zurich, Parijs-Tours en Lombardije. En nu was het dan eindelijk gedaan. 

Zoals ik in het begin van het stuk al schreef hebben we toch een soort evaluatie gemaakt. We hebben dan ook besloten om dit jaar eens te debuteren in de Ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix. Na Luik zal ik de maand mei gaan gebruiken voor stage en parcoursverkenningen. In juni zal de competitie dan weer beginnen met de Dauphine en dan richting Tour.

Ik maak me nu eens op voor het eindfeest van de OWC amateurs. Welke gehouden wordt met als thema JackAss. 

Tot de volgende keer



Ook gepubliceerd in Oldenzaalse Wielerclub clubblad

Terug naar hoofdpagina Columns
 

Copyright www.joostposthuma.nl