In de media

Bron: Rabosite 20 april 2007

Posthuma laat zich verwennen na ongeluk

Heel wielerminnend Nederland schrok zich woensdag rot toen bleek dat Rabo-wielrenner Joost Posthuma een ernstig verkeersongeluk net over de Duitse grens had gehad. Hijzelf verkeerde uiteraard ook in shock net na de klap, want dat was het. "We wilden net linksaf slaan, toen die auto mij raakte. Het was een 80 km-weg en de politie heeft vastgesteld dat hij te hard reed voor deze situatie. Dan kun je nagaan wat een gigantische klap dat was." Posthuma klapte op de motorkap en tegen de voorruit en werd vervolgens gekatapulteerd. "Mijn petje zat vast in de voorruit van de auto. Die zag er trouwens ook niet meer uit."

Kortom, het had nog veel erger kunnen zijn dan de uiteindelijk gevolgen: een beurs lichaam, gekneusde ribben en linkerenkel én als ergste kwetsuur een afgescheurde bovenbeenspier. "Eer dat ik op goed niveau ben, zal er wel een hele tijd overheen gaan. Gelukkig voel ik vanuit de ploeg totaal geen druk. En ik zet mezelf ook niet onder druk, want je loopbaan staat anders op het spel. Er staat geen tijd voor mijn blessure, ik zal naar mijn lichaam moeten luisteren." De kans dat hij op tijd klaar is voor de Tour de France lijkt klein. "Zeg nooit nooit, maar als je realistisch bent, weet je dat ik er dan waarschijnlijk niet bij ben."

'Ik was supergoed in vorm'
De dag van het ongeluk was voor de Tukker de tweede keer trainen sinds zijn knieblessure die hij enkele weken daarvoor opliep. Net op het moment dat Posthuma wilde gaan pieken. In de Driedaagse van De Panne-Koksijde lukte dat desondanks nog met een tweede plek. "Supergoed in vorm was ik. Ik had me zo gefocust op de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het is echt balen wat me de afgelopen weken overkomt. Maar ja, het laatste heeft natuurlijks niks met wielrennen te maken, dat had ook kunnen gebeuren als ik met mijn vriendin een stukje was gaan fietsen."

Posthuma woont eigenlijk in Lanaken, vlak over de Zuidlimburgse-Belgische grens, maar bleef na de Pasen in zijn geboortestreek hangen, omdat hij toch niet veel kon trainen. Daar zal hij nu nog langer verblijven. "Zo mobiel ben ik niet, dan kan ik me lekker laten verwennen. Het heeft ook zo z'n voordelen", kan de tijdritspecialist toch nog met een grap relativeren. Hij zal de komende dagen met zijn revalidatie beginnen. De eerste stapjes zal hij zetten bij voetbalclub FC Twente in samenwerking met de medische staf van de wielerploeg.

'Afscheid Michael raakt mij'
De Rabo-renner is na Sébastian Langeveld en Mathew Hayman de volgende die belangrijke koersen op de bank voor de televisie zal moeten volgen. Voor de Amstel Gold Race heeft hij alle vertrouwen in Oscar Freire en Michael Boogerd. "Die zijn super. Michael is natuurlijk extra geprikkeld nu, omdat het zijn laatste jaar is. Hij zal zeker een hoofdrol gaan spelen. Zijn besluit om te stoppen raakt mij natuurlijk. Zo'n boegbeeld waar ik enorm tegen opkeek en veel mee reed in de belangrijkste wedstrijden van het seizoen. Vorig jaar viel Erik Dekker al weg. Zo verlies je binnen korte tijd twee echte monumenten."

Met de nu al gestopte wielerheld lag hij vorige zomer nog enkele dagen op de kamer tijdens de Tour, enkele weken later was Dekker zijn 'baas'. "Dat is raar, maar daar wen je snel aan. Hij heeft snel bewezen dat hij de kwaliteiten heeft om een goede ploegleider te zijn. Ik vind het een goede aanvulling op de staf. Hij kan heel goed motiveren en heeft veel koersinzicht." Sommige volgers zien in Posthuma de opvolger van Dekker. "Mensen vergelijken snel, maar daar houd ik niet zo van. Ik vind het een grote eer, maar ik ben nog niet zover als hij ooit was."


 

 


 

 

Copyright www.joostposthuma.nl