Column

The weeks after (augustus 2005)

In mijn vorige stukje keek ik al met veel ongeduld en spanning vooruit naar mijn eerste Tour de France. En nu ik dit aan het schrijven ben zit het er alweer op en ben ik mijn koffer alweer aan het inpakken voor de ronde van Duitsland.
Ik heb de laatste tijd heel vaak de vraag gekregen of de Tour is meegevallen of tegengevallen. Mijn vaste antwoord is dan maar, het is gegaan zoals ik verwacht had. Van te voren had ik mijzelf drie doelen gesteld, een lange ontsnapping opzetten, voor de ploeg knechten en natuurlijk Parijs halen.

De eerste dag was voornamelijk dag van aftasten. Na alle verhalen gehoord te hebben sta je nu zelf aan het vertrek van de Grand Boucle. De ochtend voor de openingstijdrit hebben we met zijn allen het parcours verkend. Nu begon het toch wel behoorlijk te kriebelen. De campers stonden al bumper aan bumper, zoiets had ik in mijn nog korte carrière niet gezien.

De tijdrit was om het nog maar zacht uit te drukken niet erg technisch. Een lange rechte weg naar een schiereilandje voor de west kust van Frankrijk. Voor mijn gevoel liep de tijdrit best goed, maar ik verschrok toch wel behoorlijk van de verschillen met de eersten. Maar niet te lang stil gestaan met de relatief grote verschillen want de eerste echte rit stond op het programma.

De eerste echte etappe was vlak en zou waarschijnlijk op een massa sprint uitlopen. Voor de start werd de traditionele eed afgenomen, hierbij doet de jongste Franse renner de belofte om de Tour Fair te rijden etc. Na dit alles klonk het start schot en we waren weg voor drie weken fietsvakantie door het Franse land. Mensen stonden rijen dik om de renners aan te moedigen, hierbij werd vaak de gevaren van een aanstormend peleton onderschat. Om de beste plaatjes te krijgen werden stoelen neergezet, met hierop ladders. De vader des huizes kon zo wel hele mooie plaatjes schieten voor het thuisfront. Vaak werd hierbij echter over het hoofd gezien dat een peleton van bijna 190 renners, die bijna 60 per uur rijden niet keurig twee aan twee rijden. Je kreeg dus hele hachelijke situaties van omvallende mensen, kinderen die op het laatste moment door de ouders werden weggetrokken, of van mensen in rolstoelen die vergaten dat ze de rem erop gezet hadden.

Als ploeg zaten we eigenlijk gelijk in het goede ritme. Misten we de eerste dagen de beslissende ontsnapping, was het in de rit naar Tours wel raak met Erik Dekker. Zijn poging strandde weliswaar op luttele afstand van de finish, hij mocht wel de bolletjes trui aantrekken. De ploegentijdrit verliep naar verwachting, we konden niet met de beste ploegen mee, maar we hadden de schade redelijk beperkt weten te houden.

Na de eerste week koers deden we Duitsland aan. Dit zou de eerste kennismaking worden met de bergen. Ik merkte aan mijzelf dat ik toch wel benieuwd was hoe het bergop zou gaan. Ook voor onze klassementsrenners zou het nu echt gaan beginnen. Stonden de eerste dagen nog in het teken van geen tijd verliezen, daar moest nu tijd worden gewonnen.

Zoals iedereen heeft kunnen zien was het een geweldig eerste weekend, met natuurlijk die geweldige overwinning van Pieter en de dag erna de monsterontsnapping van onze Deen. Het mooiste van deze laatste overwinning is dat hij deze ontsnapping al aangekondigd had vantevoren. En ik geef je het te doen solo met de wind tegen knallen door de Alsace met een jagend peloton achter je aan.

Na dit eerste weekend stond er een verplaatsing per vliegtuig op het programma met daarna de rustdag. Na de rustdag zouden we de Alpen al ingaan met gelijk een aankomst op Courchevel. Veel renners hadden schrik voor deze etappe en dat bood natuurlijk kansen voor een lange ontsnapping. Ik sprong vanuit de start mee met Laurent Brochard. De benen voelden goed aan. Op een gegeven moment bestond onze groep uit 8 renners en zo reden we naar de eerste col van 1 categorie. Helaas voor ons begonnen de echte grote mannen in het peloton iets te vroeg voor ons te koersen. Aan de voet van de laatste klim, die naar Courchevel, werden we dan ook ingelopen door de eersten van het peloton. Ik had vlak voordat we werden ingelopen nog wat drinken gehaald, zodat onze kopmannen in ieder geval niet zelf meer naar achter hoefden te gaan.

De rest van de Tour bestond voor ons eigenlijk uit het in het begin meespringen en daarna de bolletjestrui te beschermen alsmede Rasmussen zijn derde plek in het algemeen klassement. Voor mijn gevoel heb ik de zwaarste dagen gehad in de laatste halve week van de Tour. Het moordende tempo, de temperatuur en natuurlijk het parcours begon toch wel zijn terug slag te vinden op de benen. Het verbaasde mij dan ook dat je in de media leest "het peloton liet een groepje wegrijden in deze rustige overgangs etappe". Ten eerste reden we deze bewuste dag 48 het eerste uur, hierbij gingen we van 183 naar 781 meter, dit noem ik toch wel redelijk bergop.

De laatste zaterdag stond er nog een lange lastige rijdrit op het programma van 55 km rond Saint Etienne. Naar mijn gevoel liep deze goed heb volle bak gereden en dat resulteerde in een 29 plek. 

Eindelijk was het nu zondag. Weer vroeg op want we moesten nog ruim 400 km met de TGV richting Parijs rijden. Na ontbeten te hebben in de trein stond tegen het middag uur het vertrek gepland voor de laatste etappe. Net deze laatste dag begon het te regenen en ik kan je vertellen de Champs Elysee met regen is geen pretje. Mede door verschillende valpartijen werd door de jury besloten dat de tijd van de eerste doorkomst op de finish bepalend zou zijn. Na de finish konden we ons gelijk douchen en weer in koers kledij gaan hullen voor het defilé. De ere ronde over de Champs Elysee. Met twee ritwinsten, de bolletjestrui en een zevende plek in de eindstand was iedereen in een behoorlijke feeststemming. Na dit defilé snel in de auto gestapt en naar huis gegaan, waar ik tegen middernacht aankwam. De hele straat was prachtig versierd en dat is toch wel leuk thuiskomen.

Na de hele Tour begint gelijk het criterium circus. Ik heb er na de Tour 10 gereden. Je merkt wel dat de mensen thuis ontzettend hebben meegeleefd. Vooral in Boxmeer was het onthaal behoorlijk feestelijk. Ondanks het niet altijd prachtige weer waren er toch veel mensen afgekomen op deze geweldige leuke criteria.
Zondag vertrek ik naar de ronde van Duitsland en ik hoop daar mijn goede benen weer terug te vinden. Ik ben benieuwd hoe ik er voor sta, want drie weken criteriums rijden is toch wel wat anders. 

Tot de volgende keer

Joost Posthuma

Ook gepubliceerd in Oldenzaalse Wielerclub clubblad


Terug naar hoofdpagina Columns
 

 

 

 

Copyright www.joostposthuma.nl