Column


Vive Le Tour
(juni 2005)

Wat een prachtige dag, bijna dertig graden. We hebben er even op moeten wachten, maar vandaag weer vele blote benen voorbij zien flitsen. Ik ben er net weer van een zware training achter de motor bij mijn oom. Vorig jaar kroop ik hier vrij regelmatig achter, maar dit jaar was het er nog niet van gekomen. Doordat ik de laatste weken vrij veel in het hooggebergte gereden had, was de snelheid een beetje verdwenen en door middel van zulke training heb je het gevoel ook vrij snel weer te pakken.

De vorige keer sloot ik mijn stukje af met de wens om een van de grote klassiekers te mogen rijden. Nou, ik mocht zowel de Amstel als in Luik Acte de Presence geven. Mijn taak vooraf was nu echter wel vrij duidelijk omschreven. Proberen in het begin weg te geraken en anders op kop rijden. Nou het werd het laatste. Na een hectische aanvang van de koers ging er voor ons toch een vrij gunstige groep lopen. Ik mocht vrijwel gelijk tempo gaan rijden op kop van het peloton. Gewoon volle bak de afdalingen in, ik kan je vertellen dat menig Spanjaard mij die dag vervloekt heeft. Eenmaal van achter in Limburg ben je niet zomaar weer vooraan. Het peloton had dan ook op een gegeven moment een lengte van bijna 400 meter.
Ik kon mijn werk volhouden tot aan de voet van de laatste keer Gulpenerberg. Hierna was het harken richting Cauberg. Helaas moest Michael na een geweldige koers weer tevreden zijn met een tweede plek.

De week erna stond Luik op het programma. Weer een klassieker en om het nog leuker te maken, hadden ze er in de eerste 40 km nog drie klimmetjes bij ingestopt. Nou dat hadden we geweten. Ongeacht de route wijziging werd er het eerste uur toch nog 46 km afgelegd. Voor het begin van de heuvelzone is het altijd een heel gevecht om als een van de eerste te kunnen beginnen. Dus ik met Boogerd in het wiel voor gek en onwijs slingerend dwars door het peloton. Maar we draaiden mooi wel als eerste en tweede de Wanne op. Balen voor Michael, reden er in de finale twee man weg en was een derde plek het hoogst haalbare die dag.

Na een toch niet geheel makkelijke twee weken, mocht ik na luik gelijk doorvliegen naar Zwitserland, voor de ronde van Romandie. De start van deze altijd zware koers was in de diplomatenstad Geneve. Een proloog over een lengte van 3,4 km met maar liefst 23 bochten opende het gehele spektakel. De proloog ging naar behoren en ik eindigde als 15e. De derde rit was het vertrek bij het nieuwe hoofdkwartier van de UCI in Aigle. De aanloop van 90 km was vlak met in de finale drie beklimmingen van eerste categorie. Vrij snel na de start ontsnapte ik met vier man, waaronder Erik Dekker. Het tempo lag geweldig hoog. Het eerste uur werd er maar liefst 52 km gereden. Onze hoop was om met genoeg voorsprong te beginnen aan de laatste klim. Maar helaas vlak voor de voet hiervan werden we ingelopen door de eersten. Onze Rus Denis Menchov bewees goed bezig te zijn door in de sprint alleen Damiano Cunego voor zich te dulden. Uiteindelijk werd Denis nog derde in het eindklassement.

Ik had rond de klassiekers al begrepen dat ik in de voorselectie zat voor de komende Tour De France. Maar na deze ronde werd mij verteld dat mijn deelname nu wel zeker was. Dus als alles volgens planning verloopt zal er op twee juli een OWC'er aan de start staan van dit grootse fietsfestijn. De rest van de weken staan nu in het teken van voorbereiden. Met op 3 juni de nacht van Hengelo, en meteen daarna de Dauphine Libere. 

Verder wil ik van hieruit nog even zeggen dat ik genoten heb van de afgelopen jeugdwedstrijd op de wielerbaan. Zoveel enthousiasme, inzet, professionaliteit maar vooral nog de speelsheid waarmee dit evenement is opgezet, bewijst dat de jeugdafdeling van de OWC springlevend is. Ik ga nu eens met de benen hoog liggen, want voor inspanning komt altijd ontspanning!

Joost Posthuma

Ook gepubliceerd in Oldenzaalse Wielerclub clubblad



Terug naar hoofdpagina Columns
 

 

 

 

Copyright www.joostposthuma.nl